Jak wybrać metodę prywatyzacji: mapa kompromisów

Philippe Aghion i Olivier Blanchard budują teoretyczny model, który porządkuje dylematy prywatyzacji. Zamiast bronić jednej metody, pokazują trade-offy: między szybkością a jakością, między maksymalizacją wpływów budżetowych a efektywnością alokacyjną, między celami ekonomicznymi a społecznymi. To narzędzie do myślenia, a nie gotowa recepta.

Nie ma jednej najlepszej metody

Kluczowy wniosek jest oświecająco skromny: optymalna metoda prywatyzacji zależy od kontekstu instytucjonalnego i politycznego. W kraju o silnych instytucjach można sobie pozwolić na staranną sprzedaż inwestorom; tam, gdzie ryzykiem jest przechwycenie reform, lepsza bywa szybka, nieodwracalna dystrybucja. Autorzy dostarczają ram, w których każdy z tych wyborów daje się racjonalnie uzasadnić lub odrzucić.

Wniosek dla „Prywatyzacji 2.0”

Dla polskiej debaty model Aghiona i Blancharda jest antidotum na dwie skrajności. Przeciw dogmatykom „jednej słusznej metody” przypomina, że kontekst ma znaczenie. Przeciw obrońcom status quo — że skoro Polska ma dziś silne instytucje i dojrzały rynek kapitałowy, to może i powinna wybrać metodę, która tworzy realnych właścicieli. Wybór metody to nie techniczny detal, lecz decyzja o tym, jaką gospodarkę chcemy mieć.

Źródło: On privatization methods in Eastern Europe, Aghion & Blanchard · ← wróć do: Analizy: Polska i CEE